Van misselijkheid en overgeven tot naar het ziekenhuis

hyperemesis gravidarum

Misselijkheid en overgeven is helaas bij veel vrouwen onderdeel van de zwangerschap, tenslotte gebeurt er ook enorm veel in je lichaam. Maar soms gaat het nog een stapje verder dan alleen misselijk zijn of een paar keer overgeven. Voor deze ziekte is een speciale naam ‘hyperemesis gravidarum’. 

Zo’n 0,5 tot 2% van alle zwangere vrouwen krijgt te maken met hyperemesis gravidarum wat letterlijk betekent overmatig braken tijdens de zwangerschap. Bij hyperemesis gravidarum komen een heleboel symptomen kijken die ervoor zorgen dat je geen eten en drinken meer kan verdragen. Vaak is medicatie en/of een ziekenhuisopname de enige oplossing om enigszins aan te sterken. Maar ook psychisch gezien loop je een flinke deuk op. Daarom vertel ik graag mijn verhaal, ook omdat ik zelf behoefte had aan persoonlijke verhalen over deze ziekte.

Mijn verhaal

De eerste week nadat we ontdekten dat er een baby op komst was, ging het prima. Ik had weliswaar last van wat kwaaltjes, maar kon gewoon normaal functioneren én normaal eten en drinken. Dat veranderde ruim een week later toen misselijkheid mijn leven steeds meer ging beheersen. Geuren kon ik niet meer verdragen, het aanzien van eten ging me tegenstaan en daardoor kon ik met moeite eten binnenkrijgen. Ik leefde op rijstwafels, crackers, beschuit en vele koppen thee en glazen appelsap en op een goede dag lukte het om een fruitshake te maken en te drinken.

Bijna twee weken lang ging het zo door, terwijl eten steeds moeilijker werd en mijn lichaam steeds zwakker leek te worden. Het werken ging steeds lastiger, want mijn concentratie was ik volledig kwijt en overal waren prikkels waardoor ik neigingen kreeg om te spugen. En toen begon ik af en toe met spugen. Bij het opruimen van een vuilniszak ging het mis, maar ook als mijn vriend avondeten ging klaarmaken en ik het eten rook. Tot ik op een avond begon met spugen en niet meer kon stoppen. Ieder uur, dag en nacht, kwam alles wat in mijn maag zat eruit. Soms zat er niets in mijn maag, maar het braken bleef onverminderd doorgaan. Niets van eten hield ik binnen, maar af en toe ging het drinken wel goed. Tot het ook daar mis ging.

Binnen een week was ik zo’n 5 kilo afgevallen. Via de huisarts kreeg ik medicijnen tegen het braken, 2 emesafene per dag. Hierdoor ging het spugen van ieder uur naar om de paar uur, maar nog steeds accepteerde mijn lichaam niets van eten of drinken. Zelfs kleine slokjes water kwamen er direct weer uit.

Ondertussen kon ik alleen maar op bed liggen met de gordijnen gesloten, geen geluiden of andere prikkels. Lopen naar de wc op 2 meter afstand was een gigantische uitdaging, laat staan naar de keuken om drinken te pakken. Er stonden twee grote emmers naast het bed, twee flesjes water en natte doekjes. ’s Avonds als mijn vriend zijn avondeten ging klaarmaken moesten alle deuren gesloten zijn en hield ik een kussensloop voor mijn neus om de geuren tegen te houden. En ondanks de lieve zorgen van mijn ouders  en mijn vriend raakte ik eenzaam en behoorlijk in de war. Hoewel deze baby een lang gekoesterde wens is, ging ik twijfelen aan alles eromheen. ‘Waarom wil ik in hemelsnaam deze baby?’.

Gelukkig kon ik hierover praten met mijn vriend en wist hij mij te overtuigen dat deze gedachte er alleen was omdat ik zo ziek was (deze gedachtes zijn onderdeel van de ziekte hyperemesis gravidarum en zijn een reden dat sommigen geen andere oplossing zien dan abortus). Het was inmiddels duidelijk dat de medicijnen niet hielpen en door mijn bizarre gedachtes vond mijn vriend het tijd dat we naar de huisarts en verloskundige gingen. Al snel werd duidelijk dat ik uitgedroogd was en hyperemesis gravidarum had. Inmiddels was ik ruim 20% van mijn lichaamsgewicht kwijtgeraakt en was ik een soort zombie. Er zat niets anders op: ik moest naar het ziekenhuis.

hyperemesis gravidarum

Bij het ziekenhuis kreeg ik een infuus waardoor ik mij gauw beter zou moeten voelen. Maar de rest van de dag, nacht en ochtend bleef de emmer voor mijn neus staan. Gelukkig besloot de arts die ochtend mij sterke medicatie tegen braken te geven via het infuus, zofran. Hierdoor ging ik mij eindelijk beter voelen en durfde ik de emmer weer wat verder bij mij vandaan te zetten. En langzaamaan kon ik weer voorzichtig wat drinken en hele kleine hapjes eten.

hyperemesis gravidarum

In totaal kreeg ik 3 keer zofran in het infuus erbij, de maximale dosering voor zwangere vrouwen. De verpleging en de arts moedigde mij aan om vooral goed te drinken zodat ik niet opnieuw zou uitdrogen en als mijn maag het drinken weer zou accepteren, zou het waarschijnlijk ook weer kunnen gaan wennen aan eten. Toen ik niet meer uitgedroogd was en mijn bloedwaardes goed waren, mocht ik weer naar huis.

Eenmaal thuis had ik weer moed, mede door de hoeveelheid medicatie (emesafene) die ik had meegekregen en die ik in een verhoogde dosis mocht gebruiken (4 per dag). Mijn lichaam werd sterker en vond het gelukkig weer ok dat ik water en thee dronk, waardoor ik het aandurfde om thuis ook kleine beetjes te gaan eten. Ik koos voor het eten dat in het ziekenhuis goed ging, zoals bouillon en peer en af en toe een broodje.

hyperemesis gravidarum

Inmiddels ben ik bijna drie weken weer thuis en gebruik ik nog altijd medicatie. Soms heb ik een goede dag en kan ik overdag weer een broodje eten en ’s avonds een paar kleine happen van het avondeten en soms heb ik een slechte dag en hang ik toch weer boven een emmer. Maar mijn lichaam accepteert in elk geval weer het drinken van water en als ik genoeg rust neem, kan ik langzaam weer mijn leven opbouwen. Af en toe werk ik een paar uurtjes of doe ik weer taken in het huishouden, maar door de bijwerkingen van de medicatie slaap ik ook veel en heb ik na het werk of een huishoudelijke taak weer rust nodig.

De symptomen van hyperemesis gravidarum trekken in principe weg tussen de 12 en 16 weken en dus ben ik begonnen met het afbouwen van mijn medicijnen. Hopelijk komt dan ook gauw de oude, actieve Marike terug en kan ik eindelijk gaan genieten van het wonder dat mijn wereld flink op zijn kop zette. En twijfelen aan onze baby? Dat komt gelukkig geen seconde meer in mij op!

21 reacties on Van misselijkheid en overgeven tot naar het ziekenhuis

  1. LNNK
    29 september 2013 at 17:09 (4 jaar ago)

    Jeetje klinkt heftig. Ik hoop dat je, je snel weer wat beter gaat voelen, zodat je ook een beetje kunt genieten van dit wonder!

    Beantwoorden
  2. Serena
    29 september 2013 at 17:11 (4 jaar ago)

    Jeetje zeg, wat heftig!!! Hopen dat die 12 weken snel in zicht komen en je eindelijk echt van je zwangerschap kunt gaan genieten…

    Beantwoorden
  3. Irene Wing Easton
    29 september 2013 at 17:12 (4 jaar ago)

    Wat een heftig verhaal Marike! Ik vind het super van je dat je dit deelt met andere vrouwen want het komt dus best veel voor maar je hoort er niet zoveel over. Terwijl het niet iets is om je voor te schamen en vrouwen dat gek genoeg dan weer wel doen. Dus heel goed dat jij dit taboe eens openbreekt. Het lijkt me heel erg balen (zacht uitgedrukt) wanneer zoiets je overkomt. Fijn dat je nu weer thuis kunt zijn. Sterkte en alle goed gewenst!
    Irene Wing Easton (auteur moe is moe)

    Beantwoorden
  4. Nathalie -worldly treasury-
    29 september 2013 at 17:15 (4 jaar ago)

    Wat een verhaal! Nog nooit eerder van gehoord en dat terwijl ik voor mijn werk een zwangerschapsboek heb vertaald. Goed dat je het deelt. Hoop dat je snel weer de oude bent.

    Beantwoorden
  5. SanneWierda
    29 september 2013 at 17:18 (4 jaar ago)

    Pfff, verschrikkelijk zeg! Kan me heel goed voorstellen dat, hoe gewenst dan ook, je enorm ging twijfelen of je dit wel wilde. Sterkte meid! Hoop dat je je snel beter voelt. xxx

    Beantwoorden
  6. ioon
    29 september 2013 at 17:24 (4 jaar ago)

    Ik sprak laatst een vrouw die hetzelfde gehad heeft bij haar zwangerschappen. Omdat haar huisarts vond dat ze zich aanstelde heeft het (te) lang geduurd voordat ze in het ziekenhuis kwam en daardoor is het best traumatisch geweest voor haar. Hopelijk gaat het bij jou de resterende weken beter.

    Gefeliciteerd met je zwangerschap en sowieso veel sterkte :)

    Beantwoorden
  7. Karin
    29 september 2013 at 17:36 (4 jaar ago)

    Jeetje, heftig hoor! Word al bijna misselijk als ik je verhaal lees.
    Ik ben al goed inleven maar volgens mij versterken de hormonen dat ook nog eens!

    Een collega van mijn man had het ook, ook in het ziekenhuis… hopelijk gaat het langzaam wat beter.

    Beantwoorden
  8. Marleen
    29 september 2013 at 17:36 (4 jaar ago)

    Wat een ontzettend heftige start van je zwangerschap. Goed dat je dit blog hebt geschreven. Ik wens je sterkte en hoop dat je, zoals je zelf al schrijft, snel weer de oude Marike bent. Take care.

    Beantwoorden
  9. Mieke Schepens
    29 september 2013 at 17:49 (4 jaar ago)

    Ik hoop dat de tijd snel aanbreekt dat je kunt gaan genieten van je zwangerschap, Marike !

    Beantwoorden
  10. Sas
    29 september 2013 at 17:57 (4 jaar ago)

    Wat heftig zeg en goed dat je er over blogt.
    Ik hoop dat het snel helemaal beter met je gaat en dat je kunt genieten.

    Beantwoorden
  11. Liduin
    29 september 2013 at 20:22 (4 jaar ago)

    Ruim 40 jaar geleden was ik ook zo misselijk in mijn eerste zwangerschap,werkelijk niets hield ik meer binnen.
    Ik werkte gewoon door,at wat of dronk wat ,spuugde alles weer uit en werkte weer verder.
    Ging naar een feestje en voor ik in de auto stapte spuugde ik alles in de goot weer uit.
    Binnen no time viel ik 10 kg.af en belandde in het ziekenhuis.
    Daar werd ik in een donker kamertje gelegd mocht geen !!!! Bezoek ontvangen en kreeg om het uur een slokje niet koude melk.
    Na 2 dagen had ik het bekeken en tekende voor vertrek want volgens mij kon ik dat zelf thuis ook.
    Wat een verschil met nu!!
    Als ik dan jouw verhaal lees is het tegenwoordig wel veel menselijker gelukkig
    Liduin

    Beantwoorden
  12. Karlijn
    29 september 2013 at 20:36 (4 jaar ago)

    Jeetje Marike wat erg. Zo’n mooi nieuws en dan dit. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je voelt, en ik vind het knap dat je dit zo deelt. Dit kan andere vrouwen die dit overkomt vast goed helpen. En wat een heftige gedachtes die bij je ziekte opkomen, gelukkig ben en word je goed opgevangen.
    Ik hoop dat je je beter voelt en dat je kunt genieten van jullie zwangerschap.

    Beantwoorden
  13. Sylvia
    29 september 2013 at 21:34 (4 jaar ago)

    Damn, wat heftig. Gelukkig is de twijfel nu weg, hopelijk gaan de komende maanden beter!

    Beantwoorden
  14. Tineke
    29 september 2013 at 22:06 (4 jaar ago)

    Wat een heftig en traumatisch begin. Een collega van me had ook zoiets (ik wist niet dat er een naam voor was) en heeft ook lang in het ziekenhuis gelegen. Hopelijk neemt de misselijkheid snel af en kun je goed aansterken de komende tijd. Dat is ook nodig voor dat kleintje in je buik.

    Ik was overigens ook heel bang voor misselijkheid, maar had uiteindelijk nergens last van. Zo kan het gelukkig ook…

    Beantwoorden
  15. Dina
    30 september 2013 at 10:54 (4 jaar ago)

    Gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat een fijn nieuws. Wel een heftig begin zo zeg. Ik hoop dat je je heel snel weer beter voelt!

    Beantwoorden
  16. Marleen
    1 oktober 2013 at 17:33 (4 jaar ago)

    Heftig! Hoop dat de symptomen snel afnemen en je de medicijnen kan afbouwen.

    Beantwoorden
  17. Eva
    2 oktober 2013 at 11:50 (4 jaar ago)

    Heel erg heftig. Goed ook dat je er over schrijft, vind 0.5 – 2% van de vrouwen namelijk nog best veel en wie weet waar je hen mee helpt met je verhaal. Gelukkig heeft de twijfel geen overhand meer nu, vooral erg belangrijk om heel erg te genieten van alles. Hoop dat het snel weer een stuk beter gaat!

    Beantwoorden
  18. Danique
    3 oktober 2013 at 13:37 (4 jaar ago)

    Jeetje, wat heftig! Ik had er nog nooit van gehoord. Hopelijk gaat het snel beter met je en kun je lekker gaan genieten!

    Beantwoorden
  19. Marcella
    9 oktober 2013 at 20:57 (4 jaar ago)

    Wat heftig zeg! Wat naar om mee te maken als je net op je wolkje zit. Hopelijk is het snel helemaal weg en kan je echt gaan genieten van je groeiende buikje met dat mooie wondertje erin!

    Beantwoorden
  20. ioon
    14 mei 2014 at 22:22 (4 jaar ago)

    Nu ik het terug lees, heb ik het nog niet zo erg. Al herken ik je gevoelens wel van mijn slechte dagen. Ik spuug niet zoveel, maximaal twee keer op een dag en over het algemeen alleen ’s ochtends. Heb me wel voorgenomen dat als dit met 20 weken nog is, ik dan toch ga kijken naar medicijnen want het belemmerd ontzettend. Ik ben na het spugen zo uitgeput, alsof al mijn energie weg is.

    Beantwoorden

1Pingbacks & Trackbacks on Van misselijkheid en overgeven tot naar het ziekenhuis

  1. […] misselijkheid beheerst op dit moment haar leven. En dat is heel heftig. Bij deze een quote uit haar persoonlijke blogpost, waarmee ze meer aandacht voor de aandoening hoopt te genereren. Daar steun ik haar graag bij, want […]

Laat een reactie achter