Babybubbel: hoe het leven met een makkelijke baby toch lastig kan zijn

Babybubbel

Natuurlijk zal iedereen het anders beleven, maar er bestaat een hele grote kans dat je na de bevalling van jouw baby ongevraagd in de babybubbel terecht komt. Stapje voor stapje kom je daar wel weer uit, maar het heeft tijd nodig.

De babybubbel verhuist met je mee, waar je ook gaat. Een eerste uitstapje naar buiten met de baby verandert daar niets aan, zelfs niet de eerste keer douchen zonder jouw baby in dezelfde kamer. De babybubbel brokkelt pas langzaam af als jij daar klaar voor bent. En dat verschilt natuurlijk per persoon.

Mijn babybubbel ontstond vlak na de geboorte van Javian en begint nu langzaam af te brokkelen. Bijna 5 maanden lang praatte ik weinig en als ik wat kon uitbrengen ging het over volle luiers of babykleding, meer ging er simpelweg niet in mij om*. Mijn babybubbel zorgde ervoor dat sociaal een vreemd woord werd, mede doordat mijn sociale leven zoals ik het gewend was niet meer zo kon plaatsvinden. Tot ’s avonds laat iets drinken, festivals en verjaardagen gaan niet altijd even goed samen met een pasgeboren baby. En niet te vergeten: de dagen, weken en maanden vliegen voorbij. Daardoor begrijp ik ook heel goed dat veel vriendschappen verwateren na het krijgen van een baby, hoewel ik hoop dat het ons niet overkomt ondanks dus mijn beperkte wereld.

Het speelt ook mee dat je minder sociaal kunt zijn als je weinig buiten komt, wat met een baby vaak het geval is. Er moeten een heleboel spullen mee zoals een luiertas met genoeg luiers, billendoekjes, schone kleertjes en hydrofiel/spuugdoeken. En dan speelt nog mee dat een baby genoeg gedronken moet hebben of dat je voeding mee kunt nemen. En met borstvoeding is dat nog wel een ‘dingetje’. Kolven is namelijk totaal niet mijn grootste hobby en niet overal in het openbaar is het geaccepteerd dat je borstvoeding geeft (nee, zelfs niet met een hydrofiel doek ervoor). Een boodschap doen bij de supermarkt om de hoek ging nog wel, maar het maakte bezoeken aan vrienden en familie en in een café of restaurant afspreken wel lastiger. Want hoe moet het dan als Javian onrustig wordt, trek krijgt of opeens ongelofelijke honger heeft en echt niet een kwartier kan wachten tot we thuis zijn? En dus bleven we vooral binnen de eerste maanden, veilig maar soms ook ongezellig.

Javian was opeens in de plaats gekomen voor mijn eigen leven, maar niet op een vervelende manier. Elke vezel in mijn lichaam wil ervoor zorgen dat Javian zich goed voelt, geen verdriet heeft en eigenlijk de hele dag door blij is. Als ik mij volledig zou richten op Javian, zou dat lukken dacht ik. Nu mijn babybubbel langzaam open gaat, zie ik in dat het ook anders kan.

Eigenlijk gaat de babybubbel een beetje open doordat ik langzaam leer dat ik er ook nog ben. Stapje voor stapje, want Javian blijft mijn eerste baby van wie ik het liefste elke boe of bah mee maak. Maar ik leer nu dat het best mogelijk is dat Javian aan de ene kant van de woonkamer ligt te spelen op een speelkleed en ik aan de andere kant van de woonkamer aan het werk ben of dat ik best een half uur kan hardlopen als Javian net gedronken heeft (en Frank natuurlijk thuis is) en het straks ook prima is dat ik een dag ga werken op kantoor en Javian bij een oppas is. Het heeft alleen wel tijd nodig en de eerste keren zonder Javian doen best een beetje pijn.

Maar het helpt wel dat ik meer mijzelf wordt, dat woorden als sociaal en zelfs wordpress niet meer vreemd aanvoelen. En dat ik enorm kan genieten van de wetenschap dat Frank de beste papa is die Javian kan wensen en ik daardoor de ruimte heb om te kunnen werken. En dat het mij geen slechte moeder maakt dat ik dan dus even geen aandacht voor mijn mannen heb. De babybubbel op zich was misschien geen fijne plek om zo lang te verblijven, maar het gaf mij wel de kans op Javian en mijzelf beter te leren kennen.

Afbeelding via tabithaandthelostsock.blogspot.nl

* Gelukkig waren er ook een aantal lieve mensen in mijn omgeving bij wie ik wel over volle luiers en babykleding kon praten zonder schuldgevoel en die mij alle rust en ruimte gaven om te wennen aan het voeden in het openbaar en begrijpen dat je als nieuwe ouders het liefste je baby zoveel mogelijk bij je houdt.

5 reacties on Babybubbel: hoe het leven met een makkelijke baby toch lastig kan zijn

  1. Fenna
    15 augustus 2014 at 20:02 (4 jaar ago)

    Heej!

    Heel herkenbaar dit! Bij de een duurt het langer dan de ander. Ik had in het begin zelf heel veel moeite om mn kleine gewoon al door iemand anders vast te laten houden.. Ik noemde het maar de navelstreng die nog gewoon heel kort en stug was en nog soepeler moest worden. Je denkt dat niemand zo goed voor je baby kan zorgen als jijzelf, zelfs je eigen vriend (en papa van je kindje) kan het niet zo goed als jij.. Maar langzaamaan leer je dat ook je vriend, opa en oma en de oppas prima voor je kindje kunnen zorgen.. Zolang t maar voor een dagje of avond is ;-).

    Fiene is nu ruim een jaar en de keren dat ze uit logeren is geweest en Henk en ik echt een avond samen hebben gehad zijn om 1 hand te tellen.. Heb mn kleine gewoon nog steeds graag in de buurt en geniet elke ochtend weer als ik wakker wordt gebabbeld door dat lieve stemmetje.

    Moeder zijn is zooooo mooi!!!

    Beantwoorden
  2. Linda
    16 augustus 2014 at 08:43 (4 jaar ago)

    Ook hier heel herkenbaar, gisteren nog een vriendin zonder kinderen op bezoek. Dat is gewoon een wereld van verschil. Zelfs als je er niet over wilt praten. Zeker als een bezoek langer duurt dan een uur. Daarom ga ik ook het liefste op uit. Heb je in ieder geval een afleiding.

    Beantwoorden
  3. Marion
    16 augustus 2014 at 09:02 (4 jaar ago)

    Heel herkenbaar! Mooi geschreven, mijn kleine Ridder is nu een half jaar en ik voel het ook zo. Een heerlijk bijzonder gevoel, met niets te vergelijken. Alles op zn tijd Marike! En helemaal zoals het was wordt het nooit meer (gelukkig). We zijn iemand anders geworden, gegroeid, mama! Hoera!

    Beantwoorden
  4. Olga
    16 augustus 2014 at 17:22 (4 jaar ago)

    Ik ben erg benieuwd wat me nog te wachten staat. Misschien is het juist wel leuk en spannend om die bubbel helemaal in je eentje te beleven. Ik weet bij wie ik terecht kan voor begrip, haha ;)

    Beantwoorden
  5. K.To
    21 augustus 2014 at 14:36 (4 jaar ago)

    Jup, dit is zowal te perfecte omschrijing van hoe ik me enkele maanden geleden voelde :) tnx for sharing! Ondertussen plan ik hier al een eerste verjaardagsfeestje, maar die eerste maanden, goh, toen was het inderdaad een megabubbel. Kwam nog bij dat het winter was, korte dagen en zo..
    Maar inderdaad, het went en het verdwijnt. Terug gaan werken heeft me enorm geholpen om uit de bubbel te komen. Terug onder de mensen, terug over andere dingen dan boertjes en papjes praten. Ik had daar zo’n nood aan!
    Dat schuldgevoel neemt beetje bij beetje af. Elke keer een stapje meer. M’n dochter is de voorbije maand enkele keren voor een paar dagen bij de grootouders gaan logeren omdat de kribbe dicht was. Ook weer een nieuwe stap, ook weer met pijn in het hart. Maar het went.

    Het belangrijkste is dat we onszelf niet alleen als moeder zien, maar ook als vrouw, als iemand met levensdoelen die verder gaan dan een voldane baby met een droge pamper. Want als wij gelukkig zijn, dan straalt dat ook op onze mini’s af. Enneuh… die papa’s weten ook best raad met een baby hoor, soms meer dan we willen geloven ;)

    Beantwoorden

Laat een reactie achter